Dag 215 t/m 230: Ivoorkust
Door: Diënne en Coen
Blijf op de hoogte en volg Diënne en Coen Demmer
14 Juli 2006 | Ivoorkust, Abidjan
Reisverslag en foto’s van Ivoorkust.
Accra, 10 juli 2006
Foto’s zijn te vinden op:
www.wereldfietser.mijnalbums.nl
Ivoorkust (Cote d’Ivoire)
Dag 215 t/m 230, 14 juni t/m 29 juni 2006
Aantal km: 974km
Totaal: 12472km
Vanaf de grenspost Guinea kunen we die van Ivoorkust al zien. We krijgen geen uitreisstempel in ons paspoort omdat er oorlog in het buurland Ivoorkust is. De douaniers zeggen wel dat nu alles rustig is. We zijn benieuwd. We lopen de 50 meter naar Ivoorkust, fotootje maken en de grens over...
We worden opgewacht door 10 booskijkende mannen met geweren. Sommigen met uniform, anderen in ‘burger’. We vragen of we het land in mogen en dan laten ze ons door. Nu moeten de paspoorten bekeken worden. Omdat er de afgelopen paar jaar geen toeristen het land zijn binnengekomen, wordt het paspoort bekeken alsof ze zoiets voor het eerst zien. Met 6 mannen gaan ze kijken, naar ons, de fietsen en de passen. Waar we heengaan, ze schrijven alle 40 landen op die we zullen doorkomen.Na een uur mogen we door, maar omdat ons frans niet heel goed is (en wij misschien vaak wat vragend kijken , na een vraag) worden de paspoorten niet teruggegeven, maar verdwijnen in de broekzak van een grote kerel met een groot geweer. Met 2 ‘begeleiders’ worden we een smal bospad opgestuurd. Allerlei nare gedachten schieten door m’n hoofd.... Hoe verder we lopen, hoe smaller het pad en dichter het bos.
Ze zeggen dat ze ons naar een post 7 km verderop brengen.
ZEVEN KILOMETERS LOPEN????? HEUVELOP EN AF OP EEN ZANDPAD?????
We proberen de paspoorten weer in bezit te krijgen, maar dat lukt niet. De jongens zijn ondertussen wel ontdooid, en wij hebben in de gaten dat ze niets kwaads willen. Ze helpen met het duwen van de fiets en we kletsen over vanalles. Mensen willen vooral sigaretten en medicijnen hebben. Ze vragen ook vaak wat wij slikken.
Het verband tussen roken, drank en gezondheid snappen ze hier nog niet.
Na 5 kilometer komen we bij de volgende post. Ondertussen zijn we er ook achter gekomen dat we in het rebellengebied zitten, en dat de rebellen de ballen verstand hebben van paspoorten en stempels. Ze zijn niet eens bevoegd.
Na 4 uur praten, wachten en radiocontact met de volgende grote plaats mogen we door. Het regent en het is al 16:00 uur. Over een zandpad verder. Het is niet de mooie weg waar we op gehoopt hadden, en deze binnenkomer geeft een heel negatief gevoel...
Al met al zijn de mensen die we onderweg tegenkomen erg aardig en ze kijken verbaasd naar ons. Het is lang geleden dat er toeristen waren.
Het noorden van Ivoorkust wordt ‘geleid’ door rebellen, het zuiden is van de staat. Wij moeten nog 3 dagen fietsen voor we in het staatsdeel komen. In het staatsdeel is het Franse leger actief. Ertussenin loopt de ‘zone de confiance’, daar zit de UN.
De tweede dag op het zandpad komen we Mattias en Janine (NL) tegen. Zij werken voor Artsen Zonder Grenzen (MSF) en zijn op weg naar hun kliniek. Erg enthousiast en verbaast zijn ze. We worden uitgenodigd op hun basis, het ziekenhuis in Danane.
We fietsen naar Danane en regelen daar ons ‘laissez-passer’ (laten passeren) papier om door het land te reizen. Geen inreisstempel dus...maar een kopie van een formulier met een stempel.
Hierna gaan we naar het ziekenhuis waar veel blanken werken. Het is erg fijn om weer eens normaal te kunnen praten met mensen, en we knappen er helemaal van op. Deze mensen snappen tenminste waar we vandaan komen en vragen niet of we Chinees zijn...
Aan het eind van de dag hebben we het ziekenhuis gezien, is m’n band nog een keer geplakt, hebben we de buik vol en kunnen we blijven slapen. Heerlijk.
’s Avonds zijn we bij de directeur van het ziekenhuis uitgenodigd om te eten. Het is gezellig maar we zijn ontzettend moe. Het eten valt verkeerd en ik heb de komende 5 dagen last van m’n buik.
De volgende dag speelt Nederland tegen Ivoorkust. Met vlaggen op de wangen en de fietsvlag in de hand, zitten we tussen de Ivorianen te kijken. Het valt op dat de Afrikaanse teams zo lief en volgens de regels spelen.
Gelukkig worden we er niet teveel om benadeeld bij de checkpoints.
Na 2 dagen MSF, komen we bij de UN terecht. In een hotelkamer en die kan ik ook wel gebruiken ook. Ik voel me beroerd en een lekker bed is welkom.
De UN komen we vaak tegen en ook bij de posten zijn ze heel behulpzaam. We krijgen flessen water en bergen biscuitjes. De Fransen rijden in tanks rond en slepen echt oorlogsmateriaal aan. Daartussen fietsen wij. We voelen ons heel veilig. De mensen zijn prettig, de weg is goed, omgeving is mooi.
In scholen slapen doen we niet meer. We komen nu weleens in een kerk terecht of bij een katholieke missiepost.
Voor Gagnoa worden we door Boris (CH), die werkt voor ’t rode kruis, uitgenodigd. Hij wil ook graag een fietsreis maken, maar heeft nooit de stap kunnen zetten. We slapen die nacht bij een collega van hem en de 2e nacht in zijn riante rode kruis woning.
Er is een wasmachine waar we even goed gebruik van maken. De laatste keer dat de kleren een wasmachine van binnen hebben gezien, was in Zuid Spanje!
Het is zo fijn om even met z’n tweeen op de bank te zitten, van dat soort kleine dingen kunnen we nu heel erg genieten. Op de bank, theetje met koekje erbij, tv aan...
In Danane hadden ze de Michelin kaarten van Afrika hangen, en daarop leek het nog zo ontzettend ver naar Kaapstad. De moed zakte ons in de schoenen.
We besluiten om de kortste weg naar Accra te nemen, want we hebben ondertussen vernomen dat we daar welkom zijn om even op adem te komen.
Bij elk adres krijgen we weer een volgend adresje om heen te fietsen dus dat gaat lekker. We zijn zo in Abidjan. Er is een heuse snelweg (op de kaart) die de economische hoofdstad inleidt. Even vragen we ons nog af of we er wel zouden mogen fietsen, maar vanaf de oprit zien we de marktkraapjes met fruit al op de vluchtstrook! Verder rijdt er af en toe een auto, staan trucks voornamelijk stil en lopen+fietsen er mensen over de hele breedte van de weg! Een vrachtauto met pech rijdt op de linkerbaan met 20 km per uur. We halen maar rechts in...Het is ongelofelijk. Onderweg krijgen we brood met vis van de politie, we zullen er wel hongerig hebben uitgezien.
Abidjan heeft een echte skyline. Van veraf lijkt het heel wat. Hoe dichterbij je komt, hoe lelijker en armoediger het wordt.
Omdat het 17:00 uur is, zoeken we een hotelletje. Een inbreuk op ons budget, maar goed, er is geen alternatief en we hebben er ook wel even zin in.
We moeten hier het visum voor Ghana aanvragen. Het is zaterdag en de ambassade is pas maandag weer open. Morgen kunnen we dus lekker de stad bekijken. Er is 1 mooi gebouw en dat is de nieuwe kerk, St Pauls. Een modern gebouw, dat echt de moeite van het bekijken waard is. Er gaat een dienst beginnen, dus we worden er al snel weer uitgebonjourd!
Op zondagochtend is de stad erg rustig en we belanden in een westers winkelcentrum. Veel airco, Steers (de Zuid Afrikaanse variant van MacDonalds), supermarkt, sportwinkel enzovoort. Een prima plek om even rond te kijken en koffie te drinken.
De receptioniste van de Ghanese ambassade is erg enthousiast als wij vertellen dat we fietsen. Ze wil er alles van weten en nodigt ons direct uit in haar huis. Villa met zwembad. Een en ander wordt geregeld en wij vertrekken uit ons hotelletje. ’s Middags liggen we al in het koele water...
Ons lage budget heeft toch ook wel veel voordelen.
Op dinsdagmiddag is het visum klaar en woensdag fietsen we lekker verder. Op naar Accra.
Ons laatste nachtje in Ivoorkust is nog op z’n Afrikaans. Een school en heel veel bekijks van het hele dorp! We slapen er niet minder om.
Deze keer krijgen we bij de grensovergang wel eerst een uitreisstempel voor Ivoorkust en dan een inreisstempel voor Ghana. Het gaat allemaal heel makkelijk en professioneel.
Groeten Diënne en Coen
Accra, 10 juli 2006
Foto’s zijn te vinden op:
www.wereldfietser.mijnalbums.nl
Ivoorkust (Cote d’Ivoire)
Dag 215 t/m 230, 14 juni t/m 29 juni 2006
Aantal km: 974km
Totaal: 12472km
Vanaf de grenspost Guinea kunen we die van Ivoorkust al zien. We krijgen geen uitreisstempel in ons paspoort omdat er oorlog in het buurland Ivoorkust is. De douaniers zeggen wel dat nu alles rustig is. We zijn benieuwd. We lopen de 50 meter naar Ivoorkust, fotootje maken en de grens over...
We worden opgewacht door 10 booskijkende mannen met geweren. Sommigen met uniform, anderen in ‘burger’. We vragen of we het land in mogen en dan laten ze ons door. Nu moeten de paspoorten bekeken worden. Omdat er de afgelopen paar jaar geen toeristen het land zijn binnengekomen, wordt het paspoort bekeken alsof ze zoiets voor het eerst zien. Met 6 mannen gaan ze kijken, naar ons, de fietsen en de passen. Waar we heengaan, ze schrijven alle 40 landen op die we zullen doorkomen.Na een uur mogen we door, maar omdat ons frans niet heel goed is (en wij misschien vaak wat vragend kijken , na een vraag) worden de paspoorten niet teruggegeven, maar verdwijnen in de broekzak van een grote kerel met een groot geweer. Met 2 ‘begeleiders’ worden we een smal bospad opgestuurd. Allerlei nare gedachten schieten door m’n hoofd.... Hoe verder we lopen, hoe smaller het pad en dichter het bos.
Ze zeggen dat ze ons naar een post 7 km verderop brengen.
ZEVEN KILOMETERS LOPEN????? HEUVELOP EN AF OP EEN ZANDPAD?????
We proberen de paspoorten weer in bezit te krijgen, maar dat lukt niet. De jongens zijn ondertussen wel ontdooid, en wij hebben in de gaten dat ze niets kwaads willen. Ze helpen met het duwen van de fiets en we kletsen over vanalles. Mensen willen vooral sigaretten en medicijnen hebben. Ze vragen ook vaak wat wij slikken.
Het verband tussen roken, drank en gezondheid snappen ze hier nog niet.
Na 5 kilometer komen we bij de volgende post. Ondertussen zijn we er ook achter gekomen dat we in het rebellengebied zitten, en dat de rebellen de ballen verstand hebben van paspoorten en stempels. Ze zijn niet eens bevoegd.
Na 4 uur praten, wachten en radiocontact met de volgende grote plaats mogen we door. Het regent en het is al 16:00 uur. Over een zandpad verder. Het is niet de mooie weg waar we op gehoopt hadden, en deze binnenkomer geeft een heel negatief gevoel...
Al met al zijn de mensen die we onderweg tegenkomen erg aardig en ze kijken verbaasd naar ons. Het is lang geleden dat er toeristen waren.
Het noorden van Ivoorkust wordt ‘geleid’ door rebellen, het zuiden is van de staat. Wij moeten nog 3 dagen fietsen voor we in het staatsdeel komen. In het staatsdeel is het Franse leger actief. Ertussenin loopt de ‘zone de confiance’, daar zit de UN.
De tweede dag op het zandpad komen we Mattias en Janine (NL) tegen. Zij werken voor Artsen Zonder Grenzen (MSF) en zijn op weg naar hun kliniek. Erg enthousiast en verbaast zijn ze. We worden uitgenodigd op hun basis, het ziekenhuis in Danane.
We fietsen naar Danane en regelen daar ons ‘laissez-passer’ (laten passeren) papier om door het land te reizen. Geen inreisstempel dus...maar een kopie van een formulier met een stempel.
Hierna gaan we naar het ziekenhuis waar veel blanken werken. Het is erg fijn om weer eens normaal te kunnen praten met mensen, en we knappen er helemaal van op. Deze mensen snappen tenminste waar we vandaan komen en vragen niet of we Chinees zijn...
Aan het eind van de dag hebben we het ziekenhuis gezien, is m’n band nog een keer geplakt, hebben we de buik vol en kunnen we blijven slapen. Heerlijk.
’s Avonds zijn we bij de directeur van het ziekenhuis uitgenodigd om te eten. Het is gezellig maar we zijn ontzettend moe. Het eten valt verkeerd en ik heb de komende 5 dagen last van m’n buik.
De volgende dag speelt Nederland tegen Ivoorkust. Met vlaggen op de wangen en de fietsvlag in de hand, zitten we tussen de Ivorianen te kijken. Het valt op dat de Afrikaanse teams zo lief en volgens de regels spelen.
Gelukkig worden we er niet teveel om benadeeld bij de checkpoints.
Na 2 dagen MSF, komen we bij de UN terecht. In een hotelkamer en die kan ik ook wel gebruiken ook. Ik voel me beroerd en een lekker bed is welkom.
De UN komen we vaak tegen en ook bij de posten zijn ze heel behulpzaam. We krijgen flessen water en bergen biscuitjes. De Fransen rijden in tanks rond en slepen echt oorlogsmateriaal aan. Daartussen fietsen wij. We voelen ons heel veilig. De mensen zijn prettig, de weg is goed, omgeving is mooi.
In scholen slapen doen we niet meer. We komen nu weleens in een kerk terecht of bij een katholieke missiepost.
Voor Gagnoa worden we door Boris (CH), die werkt voor ’t rode kruis, uitgenodigd. Hij wil ook graag een fietsreis maken, maar heeft nooit de stap kunnen zetten. We slapen die nacht bij een collega van hem en de 2e nacht in zijn riante rode kruis woning.
Er is een wasmachine waar we even goed gebruik van maken. De laatste keer dat de kleren een wasmachine van binnen hebben gezien, was in Zuid Spanje!
Het is zo fijn om even met z’n tweeen op de bank te zitten, van dat soort kleine dingen kunnen we nu heel erg genieten. Op de bank, theetje met koekje erbij, tv aan...
In Danane hadden ze de Michelin kaarten van Afrika hangen, en daarop leek het nog zo ontzettend ver naar Kaapstad. De moed zakte ons in de schoenen.
We besluiten om de kortste weg naar Accra te nemen, want we hebben ondertussen vernomen dat we daar welkom zijn om even op adem te komen.
Bij elk adres krijgen we weer een volgend adresje om heen te fietsen dus dat gaat lekker. We zijn zo in Abidjan. Er is een heuse snelweg (op de kaart) die de economische hoofdstad inleidt. Even vragen we ons nog af of we er wel zouden mogen fietsen, maar vanaf de oprit zien we de marktkraapjes met fruit al op de vluchtstrook! Verder rijdt er af en toe een auto, staan trucks voornamelijk stil en lopen+fietsen er mensen over de hele breedte van de weg! Een vrachtauto met pech rijdt op de linkerbaan met 20 km per uur. We halen maar rechts in...Het is ongelofelijk. Onderweg krijgen we brood met vis van de politie, we zullen er wel hongerig hebben uitgezien.
Abidjan heeft een echte skyline. Van veraf lijkt het heel wat. Hoe dichterbij je komt, hoe lelijker en armoediger het wordt.
Omdat het 17:00 uur is, zoeken we een hotelletje. Een inbreuk op ons budget, maar goed, er is geen alternatief en we hebben er ook wel even zin in.
We moeten hier het visum voor Ghana aanvragen. Het is zaterdag en de ambassade is pas maandag weer open. Morgen kunnen we dus lekker de stad bekijken. Er is 1 mooi gebouw en dat is de nieuwe kerk, St Pauls. Een modern gebouw, dat echt de moeite van het bekijken waard is. Er gaat een dienst beginnen, dus we worden er al snel weer uitgebonjourd!
Op zondagochtend is de stad erg rustig en we belanden in een westers winkelcentrum. Veel airco, Steers (de Zuid Afrikaanse variant van MacDonalds), supermarkt, sportwinkel enzovoort. Een prima plek om even rond te kijken en koffie te drinken.
De receptioniste van de Ghanese ambassade is erg enthousiast als wij vertellen dat we fietsen. Ze wil er alles van weten en nodigt ons direct uit in haar huis. Villa met zwembad. Een en ander wordt geregeld en wij vertrekken uit ons hotelletje. ’s Middags liggen we al in het koele water...
Ons lage budget heeft toch ook wel veel voordelen.
Op dinsdagmiddag is het visum klaar en woensdag fietsen we lekker verder. Op naar Accra.
Ons laatste nachtje in Ivoorkust is nog op z’n Afrikaans. Een school en heel veel bekijks van het hele dorp! We slapen er niet minder om.
Deze keer krijgen we bij de grensovergang wel eerst een uitreisstempel voor Ivoorkust en dan een inreisstempel voor Ghana. Het gaat allemaal heel makkelijk en professioneel.
Groeten Diënne en Coen
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
